Shandong’un doğu kıyılarına uzanan eski duvarlar, Çin Seddi’nin ötesinde, erken Çin devletlerinin güvenlik stratejilerini gösteren kanıtlar sunuyor. Uzun yıllar gizli kalmış bu yapılar, zorlu kayalık araziler boyunca uzanarak, düşman akınlarına karşı savunma hattı oluşturmuşlardı. Feinman ve ekibi, toprağın sıkıştırılmasıyla oluşturulan teknik bir duvar tabakasını ortaya çıkararak, bu yapıların ne denli dayanıklı olduğunu ve hangi amaçlarla inşa edildiğini yeniden aydınlatıyor.
Arkeolojik çalışmalar, ıssız bölgelerdeki parçalı kalıntıları bir araya getirerek duvarların planlarını çiziyor. Yüzeydeki kalıntılar, taş bir yığın ya da kumlu toprak tabakası gibi görünüyor olabilir; ancak derinlemesine incelendiğinde, bu malzemelerin üst katmanlarda tonlarca yoğunlukta biriktirilerek güçlü bir dayanım sağladığı anlaşılıyor. Bu teknik, ustalığının ve organizasyon gücünün bir göstergesi olarak değerlendiriliyor.
Qi devletinin izleri olarak adlandırılan bu duvarlar, bölgesel hanedanların bir arada hareket etmesini sağlayan lojistik güzergahlar da sunmuş. Shelach’ın sözleriyle güç toplayan birlikler, büyük ordu kuvvetlerini desteklemek için bu yolları kullanmış ve böylece savaşın dinamiklerini değiştirmişlerdi. Qin Hanedanlığı döneminde birleşmiş sınırlar, bu erken yapıların çok daha geniş ölçekli form gelişimini tetiklemiş olabilir.
Çin’in kırsal bölgelerinde keşfedilen bu yapılar, günümüz açısından yalnızca tarihsel birer kalıntı değil; aynı zamanda toplulukları bir araya getiren ve bölgedeki altyapıyı şekillendiren hafızalar olarak değerlendiriliyor. Feinman, duvarların yüzeyden çok daha derin bir anlam taşıdığını belirterek, “Bu bölümlerin uzun vadeli dayanıklılığı, onların inşa edildiği dönemin teknik ve toplumsal kapasitesini yansıtıyor” diyor. Qi Seddi’nin keşfi, antik dönem Çininde savaş hazırlıklarıyla şehir örgütlenmesinin nasıl iç içe geçtiğini anlamamıza yardımcı oluyor.
